Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Αχ αυτή η άνοιξη με ματώνει*...


*ο τελευταίος στίχος από το "Τσε" του Μ. Λοϊζου.

Όταν μπαίνει η άνοιξη δραπετεύω περνώντας μέσα από τους τοίχους του γραφείου και μ' ένα σάλτο προσγειώνομαι σε χρωματιστά λιβάδια, πέρα μακριά.
Βαδίζω ανάμεσα σε ανθισμένα αγριολούλουδα και υγρά από τη πάχνη χορτάρια. Ακουμπώ στο κορμό μιας ελιάς και κοιτάζω στον ορίζοντα - όσο φτάνει το βλέμμα, στις βουνοκορφές και στα λευκά σύννεφα που μουτζουρώνουν σαν παιδιά τον γαλάζιο καμβά.
Κι έπειτα σκύβω και δροσίζομαι στη κελαρυστή πηγή.
..................................
Όταν έρχεται η άνοιξη οι εκουσίως εγκλωβισμένοι ταράσσονται, έχουν πονοκεφάλους, κάτι τους φταίει, δεν κοιμούνται καλά.
Στη γιορτή της φύσης είναι απόντες, αλλεργικοί.
Μόνο τις Κυριακές ξεχύνονται με τα ρυπαρά τους μέσα, να κλέψουν χρώματα, να γεμίσουν τη κοιλιά, να λερώσουν την ομορφιά που ξέχασαν να εκτιμούν...
.................................
Η άνοιξη θέλει "Κανελόριζα" και "Δόντια πυκνά" , "Μπρατσέρα" και "Σε ψηλό βουνό"...


"Κανελόριζα" από τον Τζίμη Πανούση:


"Δόντια πυκνά" από τον Δημήτρη Υφαντή και το Τρίφωνο:

"Μπρατσέρα" από την Αιμιλία Χατζιδάκη:


"Σε ψηλό βουνό" από τον Νίκο Ξυλούρη:

Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP
Download:
FLVMP43GP

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

Μια ζωή στο ρίσκο



Μια ζωή στο ρίσκο
(Ο παράδεισος είναι τόπος για δεύτερους ρόλους...)
Για τους πρίγκιπες της Δυτικής Όχθης ( δίσκος 1994 )
Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μπάμπης Στόκας & Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Λεονάρδου


Όλα αυτά που λες τα ξέρω
όλα τα 'χω ξαναδεί
ρίχνω στάχτη μες τα μάτια
και αράζω παρακεί

Όλα αυτά που με πληγώσαν
με κρατήσαν στη ζωή
όλοι αυτοί που με προδώσαν
μου χαράζαν νέα αρχή

Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ' ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί

Όλα αυτά που λες τα ξέρω
όλα τα 'χω ξαναδεί
ρίχνω στάχτη μες τα μάτια
και αράζω παρακεί

Μια ζωή στο ρίσκο
να ποντάρω στη στιγμή
μια ζωή στη συνοικία, σ' ένα τοίχο
να ζωγραφίζω ένα γιατί

Με αυτό το ωραίο λαϊκό τραγούδι με τη φωνή της Σωτηρίας
Λεονάρδου έκλεινε ένας από τους καλύτερους δίσκους των
Πυξ Λαξ( Για τους πρίγκιπες της δυτικής όχθης) το 1994.
Το τραγούδι αν και ακούστηκε στα ραδιόφωνα δεν ακολούθησε
την πορεία πολλών τραγουδιών από το δίσκο όπως
«Ανόητες αγάπες» « Τι είναι αυτό που μας ενώνει»
«Δε θα δακρύσω πια για σένα» «Λένε γα μένα».


Στη μνήμη του Μάνου

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Ποιός δρόμος είναι ανοιχτός



Το 1965 βγήκε στις αίθουσες η ασπρόμαυρη ταινία "Οι Αδίστακτοι". Η σκηνοθεσία καθώς και το σενάριο ήταν του Ντίνου Κατσουρίδη, βασισμένο σε μια ιστορία του Νίκου Φώσκολου. Αστυνομική περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο (ρεμάλι στο παρόν έργο που αφού ερωτευτεί, γίνεται καλό παιδί) και συμπρωταγωνίστρια την (συνήθως μοιραία γυναίκα) Μαίρη Χρονοπούλου. Συμμορίες, φυλακές, πουτάνες, αλκοόλ, προδοσίες και μπόλικες μπουνιές, με το ανάλογο love story παρευλαύνουν στα 89 λεπτά της ταινίας.
Το φινάλε δραματικό...
Εκεί προς το φινάλε (αν θυμάμαι και καλά) ο Στάθης (ο Κούρκουλος ντε!) είναι στα μπουζούκια, όπου εμφανίζεται ο Στέλιος Καζαντζίδης με τη Μαρινέλλα σιγόντο.
Το τραγούδι (σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου και στίχους του Δημήτρη Χριστοδούλου) μαχαιριά στη καρδιά του αδικημένου:
Ανεβαίνει στη πίστα, φέρνει δυο βόλτες και τραγουδά μαζί με τον Στέλιο μερικούς στίχους.

Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
Να βγω να περπατήσω
Να βρω την μαύρη μοίρα μου
βαριά να της μιλήσω.
Να κάτσουμε σε μια γωνιά
Και να τα πούμε οι δυο μας
Ποιος είναι αυτός που έφτιαξε
Το μαύρο ριζικό μας.
Αν είναι η νύχτα μάστορης
κι ο χάρος είναι πέτρα
Τις μέρες κόσμε του καημού
στα δάχτυλά σου μέτρα.

Απλά υποκλίνομαι...

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Николопулос kai PAGOSMIOPOIHSH…!?



Όταν τα κουμπαράκια είναι στη Φλώρινα και το τσίπουρο
ρέει άφθονο το μόνο σίγουρο είναι πως θα έχει πλάκα.
Τα σχόλια είναι περιττά και η επιστροφή όλων στα
καθημερινά και τετριμμένα γίνεται λίγο πιο χαλαρά…

Δημήτρης - Άρης